كتيبه‌ی زخم

دارد مرا هوای تو از یاد می‌برد
دارد ترانه‌های مرا باد می‌برد

خاموشم آن‌قدَر که فراموش کرده‌ای
موجِ سکوت، زَهره‌ی فریاد می‌برد

ای عشق! تیشه را بگذار و بلند شو
این آبروی ماست که فرهاد می‌برد

یعنی که زود باش، بیا... فرق می‌کند
فردا تو را به چندم خرداد می‌برد

برگرد و انتقام بگیر از زمانه‌ات
در عفو، لذتی‌ست که جلاد می‌برد